Dit is het honderdste stukje sinds ik twee jaar geleden ooit begon met een stukje over popculturele opvoeding. Een mooi moment voor een kleine rebranding! Te beginnen met een nieuwe naam: Panpopticon. Continue reading →

Filmsterren, zo stellen analyses steeds vaker, worden geleidelijk minder belangrijk voor het succes van een film. Zelfs Tom Cruise krijgt mensen niet meer naar de bios als hij niet in een franchise speelt. Een ander soort sterren is echter niet uit het filmlandschap weg te denken: de sterren die boven een recensie staan. Continue reading →

Voor de derde keer was ik vandaag op een Comic Con. De Amsterdam Comic Con, dit keer – nummers een en twee waren de Antwerp Comic Con en de Dutch Comic Con in Utrecht. De locatie maakt weinig uit: het leuke aan zo’n Comic Con zijn de mensen. Continue reading →

Ik geloof niet echt in guilty pleasures. Ik doe niet geheimzinnig over mijn liefde voor romance novels, iedereen weet dat ik de laatste tijd Pokémon GO speel, en het feit dat ik E·MO·TION van Carly Rae Jepsen een perfect popalbum vind is ook niet bepaald een mysterie. Toch heb ik ook wel wat stiekeme hobby’s. Het lezen van adviescolumns, bijvoorbeeld. Continue reading →

De laatste tijd kijk ik Gilmore Girls, lees ik Harry Potter en speel ik Pokemon. Nee, ik ben niet teruggereisd naar mijn tienertijd. De nostalgische golf is alleen bij mijn generatie aangeland. Continue reading →

Vrouwen kunnen alles worden tegenwoordig: presidentskandidaat van een grote Amerikaanse partij, of zelfs Ghostbuster! Wat helaas nog niet kan, is dat doen zonder dat er hogere eisen worden gesteld dan aan een mannelijke evenknie. Continue reading →

Star Trek Beyond is als ruimte-actiespektakel weinig veelzeggender dan de titel. Toch wist de film, onder de dikke laag CGI en het van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangende plot, me toch een beetje te ontroeren. De utopische visie van Gene Roddenberry? Die lijkt me op het ogenblik wel wat. Continue reading →

Gisteren reisde ik in totaal ruim drie uur, alleen maar om een film op het grote scherm te zien die bijna tien jaar voor mijn geboorte uitkwam, bij EYE in Amsterdam. Het was het dubbel en dwars waard. Continue reading →

Afgelopen vrijdag was de laatste dag van één van mijn lievelingswebsites, The Toast – na The Dissolve nogmaals een droeve bevestiging van hoe moeilijk het tegenwoordig is om een website in leven te houden die zich niet op de grootste gemene deler richt. Zelfs Hillary Clinton nam afscheid. Wie ben ik dan om achter te blijven. Continue reading →

Na de lovende reacties, uit Cannes en van de Nederlandse pers, was ik erg benieuwd naar Elle, die nieuwe film van Paul Verhoeven. Toch duurde het even voordat ik mezelf ertoe had gezet om hem te kijken. Voor je plezier op het grote scherm een verkrachting kijken: je moet er maar zin in hebben. Continue reading →