Gisteravond was er in de Nieuwe Anita een flitsende fundraiser voor Schokkend Nieuws. Het was een groot succes: dankzij de vele donaties is het mooie blad waar ik zo graag voor schrijf in ieder geval voorlopig uit de brand. Continue reading
Het juiste woord
Als ik schrijf, en ook als ik spreek, probeer ik bewust om te gaan met taal en mijn woorden zorgvuldig te kiezen. Dat lukt niet altijd. Zo was ik me er tot voor kort niet bewust dat niet-witte nederlanders, in het bijzonder anti-racistische activisten, de voorkeur geven aan het woord “wit” boven het woord “blank”. Continue reading
Een beetje zonneschijn stelen
De auteur is dood, volgens Roland Barthes. Ik geloof in principe ook in het bekijken van een tekst alsof het op zichzelf staat. Toch is het vaak erg verleidelijk om biografische details aan te grijpen bij het interpreteren – bij While We’re Young kon ik het in ieder geval niet laten. Continue reading
Niet geschikt voor kinderen
Animatiefilms gemaakt voor volwassenen zijn vrij zeldzaam. Op het kleine scherm daarentegen worden door getekende figuren aan een stuk door dingen gedaan waar je kleine kinderen niet aan bloot zou willen stellen. Continue reading
Een en al oppervlak
Naar aanleiding van mijn vorige column suggereerde iemand een kruistocht tegen het Marvel-rijk. Er valt zeker een casus te bouwen tegen de eenheidsworst uit de Marvel-fabriek. Maar als ik helemaal eerlijk ben vind ik het niet zo erg om ‘s zomers naar oppervlakkige blockbusters te kijken. Continue reading
De fik erin
Als filmliefhebber hoop je elke keer dat je bioscoop inloopt op een goede film. Als recensent daarentegen kan je soms ook erg vrolijk worden als een film juist verschrikkelijk slecht is: negatieve recensies zijn namelijk zowel makkelijker als leuker om te schrijven. Continue reading
Wat er op het spel staat
Ik heb aan het einde van Inside Out zo’n vijf minuten non-stop gesnotterd. En dat terwijl de inzet van de film heel kleinschalig is: in essentie gaat het er om dat Riley, een meisje van 11, niet blij is na een verhuizing. Continue reading
Een lust voor het oog
Op University College was er elk jaar een Ladies Night – mét mannelijke stripper. Vooraf kreeg ik advies van een oudere studente: “Tenzij je als rekwisiet gebruikt wil worden, zou ik niet vooraan gaan staan.” Continue reading
Zweet en bloed
Het is warm. De woorden zijn onnodig, maar ik blijf ze zeggen, meestal voorafgegaan door “pffff”. Ik weet niet of mijn recente preoccupatie met seriemoordenaars – Leatherface, Hannibal, Charlie Manson – iets te maken heeft met de broeierige hitte van de laatste week, maar het zou me niets verbazen. Je blijft wachten op een ontlading. Continue reading
Kattengek
Mijn broer noemde me laatst een “crazy cat lady”. Hij heeft misschien wel een punt: ik ben dol op onze twee katten, en mijn laatste obsessie is een Japans kattenverzamelspel, Neko Atsume. Continue reading
Panpopticon 