De afgelopen week heb ik tijd doorgebracht in het gezelschap van twee doortastende detectives: Starlee Kine en Phryne Fisher. De zaken die ze oplossen zijn nogal verschillend; hun aanpakken ook. Bij beiden blijkt de oplossing van het mysterie eigenlijk minder belangrijk dan wat ze onderweg tegenkomen. Continue reading
Wie je echt bent
Popcultuur kan als barometer fungeren, en aan die barometer te zien gaat het steeds beter met de acceptatie van transgender mensen. Laverne Cox als Sophia in Orange is the New Black luidde het startschot, en sindsdien zijn er steeds meer transgender mensen (vooral vrouwen) in de popcultuur aanwezig. Continue reading
Televisie-proppen
Gisteravond heb ik samen met wat Schokkend Nieuws-collegae de eerste drie afleveringen van de nieuwe serie Sense8 gekeken. Dat gaat heel makkelijk: de serie van de Wachowski’s is vrijdag op Netflix uitgebracht, en doorkijken is daar de rigueur. Continue reading
Het oneindige verhaal
Ik ben me de afgelopen maanden langzaam een weg aan het banen door Daredevil – de strip. Ik ben begonnen met de reeksen van Brian Michael Bendis, en heb ondertussen bijna tien jaar aan strips gelezen, via het werk van Ed Brubaker en nu Andy Diggle. Blinde advocaat Matt Murdock heeft in die tijd heel wat meegemaakt.
Fury Road: 3D, or not 3D
In Nederland is Mad Max: Fury Road maar op een paar plekken in 2D uitgebracht. Dat is jammer: George Miller wilde ooit in 3D filmen, maar leek tussen de regels door niet geheel tevreden te zijn met de post-conversie van zijn, uiteindelijk in 2D gefilmde, meesterwerk. Continue reading
Fury Road: onderbuikgevoelens
Dan Hassler-Forest schreef op Letterboxd een recensie van Mad Max: Fury Road in twee woorden: “Fuck Exposition”. Het was positief bedoeld. Mad Max: Fury Road is twee uur van wat in een andere film de derde akte zou zijn geweest. Er is weinig dialoog – Max gromt meer dan hij praat – en nog minder uitleg. Continue reading
Het einde van een tijdperk
Vanavond wordt in Amerika de allerlaatste aflevering van Mad Men uitgezonden. De serie begon juli 2007, bijna acht jaar geleden. In de serie volgden we de personages een decennium, van 1960 tot 1970. Continue reading
“Fuck de koning”
De titel moest tussen aanhalingstekens van het bezorgde vriendje. Er is namelijk gebleken dat je voor deze drie woordjes gearresteerd kan worden. “Weg met de koning” had waarschijnlijk wel gemogen. Het is hem de vloek die het doet. Continue reading
Opgejaagd door popcultuur
Ik heb vanwege omstandigheden de laatste aflevering van Game of Thrones nog niet gezien – en dat knaagt. Er verschijnen overal analytische stukken over het laatste halve seizoen van Mad Men. Ik ben er helaas nog niet aan toegekomen. Continue reading
Wat je niet ziet
Het is een veelgehoorde kreet: televisie wordt steeds filmischer. Dat kan je zien aan het type acteurs dat tegenwoordig ook op het kleine scherm verschijnt, aan welbewuste regie-keuzes, aan indrukwekkende cinematografie – maar ook aan subtielere aspecten. Continue reading
Panpopticon 