Vorige week las ik The Mirror Empire, een feministisch fantasyboek van Kameron Hurley. Ik had zo graag iedereen een fantastisch nieuw fantasyboek willen aanraden – en nog feministisch ook! Maar helaas. The Mirror Empire komt niet veel verder dan lovenswaardige bedoelingen. Continue reading
Category Archives: Dutch
Een goede vrouw
The Good Wife is bezig met het zesde seizoen, en vuurt nog steeds op alle cilinders. Knap vooral is dat een thematische lijn die al sinds het eerste seizoen aanwezig is steeds prominenter wordt, en er allerlei interessante morele vraagstukken en passant worden aangestipt. Want wat is dat eigenlijk, een goede vrouw? Continue reading
Kledingkeuzes
Toen een vriend dit plaatje tweette van het shirt van ESA-wetenschapper Matt Taylor liet ik een zucht. Ik analyseerde die zucht op dat moment niet verder, want ja, hoe spannend het ook was dat we op 28 lichtminuten van de aarde een zo precieze manoeuvre aan het uitvoeren waren, het was ook een werkdag.
Cumber-dromen
Benedict Cumberbatch is verloofd. Nou zal je reactie daarop waarschijnlijk iets zijn in de trant van “Oh. Ok”, of wellicht “wie?” Maar van zekere regionen van het internet ontsteeg bij dit nieuws veel jammerlijk geklaag. Continue reading
Voortschrijdend inzicht
De nieuwe cd van Taylor Swift, 1989, kwam maandag uit. De muziek is op zich aardig: catchy, je kunt er goed op dansen, met af en toe een regel die je met veel nadruk kan meezingen (“like, ever!”) Maar de muziek alleen kan mijn fascinatie met Swift niet echt verklaren. Continue reading
Allemaal racisten
Een weekje geleden werd de tumblr racistenuitdekast overal gelinkt. Op facebook brandden discussies los. Over of dit zo wel kon, en of public shaming een goede manier was om met racisme om te gaan. En ook, tot mijn verbazing, over of het woord racist hier wel gebruikt kan worden. Pardon? Continue reading
Associatieve ruimtes
In mijn hoofd is het zelden stil. Mijn gedachten zijn als een roedel puppy’s: als ik ze min of meer in dezelfde richting weet te krijgen geldt dat als triomf, en sommige dagen ben ik allang blij dat ik niet geheel uiteen gereten word. Continue reading
Help! Er zit een vampier in mijn boek!
De afgelopen tijd heb ik twee boeken gelezen die in principe onder literatuur vallen… tot er een vampier om de hoek komt kijken. Ok, het woord vampier komt (voor zover ik mij kan herinneren) in The Bone Clocks van David Mitchell niet voor, en ook in The Quick van Lauren Owen wordt het lang vermeden. Maar uiteindelijk valt het niet te ontkennen dat een pulpfiguur zijn opwachting heeft gemaakt. Continue reading
Popculturele opvoeding
Gisteren was ik op kraambezoek bij vrienden; ik heb nu zo’n beetje die leeftijd. Mijn eigen biologische klok beperkt zich gelukkig tot af en toe een schuwe tik. Het idee van een baby of zelfs een zwangerschap lukt me gewoonweg niet me voor te stellen. Het wil mijn hoofd niet in.
Als ik al dagdroom over mogelijk nageslacht zie ik mezelf een kind vooral leiden door de wereld van de popcultuur, een ontdekkingsreis door alle dingen die mij ooit ook hebben verwonderd. Continue reading
Spoilers en het lot
Waarschuwing: dit stuk bevat een zogenaamde “spoiler” over de identiteit van het personage van acteur Benedict Cumberbatch in de nieuwe STAR TREK film. Ik betoog dat het belachelijk is dat dit een spoiler is, en dat het weinig tot niets van de film “verpest”, maar mensen die de film liever blanco zien kunnen beter later terugkomen.
Soylent Green bestaat uit mensen. Bruce Willis was de hele tijd al dood. “Rosebud” is de naam van de slee.
Het zijn de clichévoorbeelden van “spoilers” – gegevens die, zoals de naam doet vermoeden, een film “verpesten” als je ze van te voren al weet. Maar laten we eens even naar deze voorbeelden kijken. Zijn het echt “verpesters”? SOYLENT GREEN, een film die ik een jaar of twee geleden voor het eerst zag, is misschien minder choquerend als je al weet waar het wondervoedsel uit bestaat, maar is nog steeds boeiend en zelfs ontroerend. Er is inderdaad vrij weinig aan THE SIXTH SENSE als je de clou al weet, dus in dat geval is de benaming terecht – al is het de moeite waard te vermelden dat de regisseur met deze techniek sindsdien een stuk minder succes heeft gehad. En in CITIZEN KANE is de vraag “wat is Rosebud”, die als een soort MacGuffin aanleiding geeft tot de hele film, een stuk belangrijker dan het antwoord, dat voornamelijk symbolische betekenis heeft.
Panpopticon 