Panpopticon

Popcultuur vanuit alle hoeken

Kledingkeuzes

2 reacties

shirtToen een vriend dit plaatje tweette van het shirt van ESA-wetenschapper Matt Taylor liet ik een zucht. Ik analyseerde die zucht op dat moment niet verder, want ja, hoe spannend het ook was dat we op 28 lichtminuten van de aarde een zo precieze manoeuvre aan het uitvoeren waren, het was ook een werkdag.

Later zag ik deze sarcastische tweet van wetenschapsjournaliste Rose Eveleth, waarmee ze de oorzaak voor mijn zucht goed onder woorden brengt.

Ze heeft gelijk. Ik ben niet beledigd door dit shirt, of boos. Ik ben niet gechoqueerd. Ik ben niet eens verrast – helaas. Ik ben namelijk een flinke tijd werkzaam geweest in de natuurkunde, en dan is dit nog mild. Zo was er eens een etentje met een bezoekende professor. De groep bestond op mij na alleen uit mannen. De vent heeft vervolgens de helft van het diner georeerd over de verschillen in aantrekkelijkheid tussen vrouwen uit verschillende landen, en over hoe “hot” de Utrechtse dames waren. Dat er ook een Utrechtse dame aan tafel zat, die wellicht op iets meer dan alleen haar uiterlijk wilde worden beoordeeld, hinderde duidelijk niet.

Ik heb niks gezegd. Als er je al zo duidelijk wordt gemaakt dat je er niet echt bijhoort, wil je liever niet iets zeggen waardoor je jezelf overduidelijk buiten de groep plaatst. De man deed het ook niet bewust – hij had er waarschijnlijk geen seconde over nagedacht hoe zijn woorden overkwamen. Dat ik met een nare smaak naar huis ging had hem wellicht zelf verrast.

Matt Taylor had overduidelijk geen slechte bedoelingen. Hij deed dat shirt niet aan om vrouwen af te schrikken. Misschien hoopte hij de Bobak Ferdowsi van deze missie te worden: mikte hij op “excentriek”, niet op “seksistisch”. Vrouwen kwamen in zijn beslissingsproces denk ik niet voor.

Maar eigenlijk is dat een symptoom van het probleem. Niemand denkt erover na of vrouwen zich op hun gemak voelen. Daardoor houden sommige vrouwen het voor gezien. Het kost energie om je te vestigen in een gebied waarin er voortdurend kleine dingetjes – micro-aggressions, worden ze wel eens genoemd, al zijn ze vaak niet eens agressief bedoeld – je eraan herinneren dat je niet echt past. Ik heb me er niet door laten stoppen, en werk nu ergens waar de meeste vrouwen assistentes zijn, en ik al meerdere keren voor een assistente ben aangezien. Ik kan me echter prima voorstellen dat anderen het er niet voor over hebben.

Arme Matt Taylor heeft huilend zijn excuses aangeboden. De excuses zijn prettig, de tranen hadden niet gehoeven. Het is een nadeel van twitter: alles wordt uitvergroot, zowel de frustratie van zuchtende vrouwen voor wie dit het zoveelste incident is, als de emotionele reacties (“val toch dood!“) van mannen die er liever niet op gewezen willen worden dat het misschien aardig is om met andere mensen rekening te houden.

2 thoughts on “Kledingkeuzes

  1. Is het niet juist enorm positief dat vrouwen vaak niet voorkomen in ons beslissingsproces? Duiden mannen daarmee niet aan dat ze vrouwen zien als gelijken? Is feminisme daarmee niet gelukt?

    Er zijn wezenlijke verschillen tussen mannen en vrouwen, dat is een feit. Één van die verschillen is (naar mijn mening) reacties op onze omgeving en waar wij die reacties op baseren. Bij vrouwen komt het vaker voor dat er gereageerd wordt vanuit emoties. Mannen zijn naar mijn mening vaak minder goed in het omgaan met hun emoties en nemen deze daardoor vaak niet mee in het beslissingsproces. Daarom is het soms moeilijk om ons in te leven in hoe vrouwen zullen reageren op bepaalde dingen, zeker wanneer je werk in een door mannen gedomineerd werkveld.

    Vanuit de hiervoor geschreven gedachtengang is mijn eerste reactie ook “joh, stel je niet zo aan”. De beste man bedoelt het niet slecht, hij zit met veel mannen aan tafel en snijdt een mannen onderwerp aan. Het feit dat u zich beledigd voelde of onprettig door uw eigen interpretatie geeft u verder geen specifieke rechten. Naar mijn idee hint u hier wel naar.
    Ik zit ook geregeld bij vrouwen aan tafel die het over mannen hebben, daar trek ik me weinig van aan. Tijdens deze gesprekken hoor ik ook de meest seksistische en gegeneraliseerde opmerkingen voorbij komen waarbij mannen worden neergezet als (seks)poppen.
    Ik hoop dat u zich heel even kunt inleven in wat uw woorden met mij doen hierbij en mijn reactie niet als beledigend opvatten.

    Natuurlijk schieten wij hier beiden in een verdedigingsrol, het verdedigen van onze eigen sekse binnen de maatschappij. Is het echter niet een idee om de problemen aan te pakken die gemeend zijn in plaats van ons te focussen op hetgeen gezegd wordt en wat wij hiervan als beledigend interpreteren?

    • Beste Simon,

      Waarom karakteriseer je eigenlijk de vrij droge, sarcastische tweet van Rose Eveleth en mijn zucht als “emotioneel” maar de verdedigende reacties van de mannen niet? Dit verschil in perceptie vind ik altijd fascinerend. Wie is er nou emotioneel, de vrouw die zegt “misschien is het handig om volgende keer eventjes iets beter na te denken over de boodschap die je uitzendt met je kleding” (iets dat overigens van vrouwen elke dag wordt verwacht), of de man die dagen na het feit de tweet van Merijn (die overigens meer over stijl ging dan over seksisme, volgens mij) opzocht om boos te reageren? (zie: https://twitter.com/Skeletal_Rifle/status/533519390944542720).

      Ik ben overigens geen gender-essentialist. Dit betekent dat ik denk dat de “wezenlijke” verschillen tussen de gemiddelde man en de gemiddelde vrouw a) klein zijn en b) zich beperken tot het strict biologische. De rest van de verschillen, vooral waarin het gaat om gedrag, zijn volgens mij voornamelijk door de maatschappij en de ervaringen van de persoon veroorzaakt. Ik denk dan ook dan mannen vooral moeite hebben om zich in te leven in hoe ‘vrouwen’ denken* omdat het zelden van ze wordt gevraagd. Je verplaatsen in hoe ‘mannen’ denken worden vrouwen echter al van jongsaf op getraind: de meeste boeken en films draaien nog steeds om mannen, en van vrouwen die geen natuurtalent hebben voor empatie – ondergetekende incluis – wordt dat nou niet bepaald geaccepteerd. Ik vind het me verplaatsen in anderen heel moeilijk. Dat ik het enigszins kan komt omdat ik er op heb geoefend.

      Dan is er nog het punt van het mensen beoordelen op bedoelingen, en niet op acties. Probleem daarmee is dat bedoelingen uiteindelijk ondoorzichtig zijn. Acties zijn wat we zien, en acties zijn ook wat we kunnen veranderen (zie ook eventueel mijn stuk over racisme van een paar weken terug). Nogmaals, wat mij het probleem lijkt is niet het shirt op zich. Het onderliggende probleem, waarvan het shirt slechts een symptoom is, is wat ik graag zou willen aanpakken.

      Bedankt voor de reactie, in ieder geval!

      *niet dat vrouwen een monoliet zijn, maar dat terzijde. Mannen trouwens ook niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s