De afgelopen tijd heb ik twee boeken gelezen die in principe onder literatuur vallen… tot er een vampier om de hoek komt kijken. Ok, het woord vampier komt (voor zover ik mij kan herinneren) in The Bone Clocks van David Mitchell niet voor, en ook in The Quick van Lauren Owen wordt het lang vermeden. Maar uiteindelijk valt het niet te ontkennen dat een pulpfiguur zijn opwachting heeft gemaakt. Continue reading
Popculturele opvoeding
Gisteren was ik op kraambezoek bij vrienden; ik heb nu zo’n beetje die leeftijd. Mijn eigen biologische klok beperkt zich gelukkig tot af en toe een schuwe tik. Het idee van een baby of zelfs een zwangerschap lukt me gewoonweg niet me voor te stellen. Het wil mijn hoofd niet in.
Als ik al dagdroom over mogelijk nageslacht zie ik mezelf een kind vooral leiden door de wereld van de popcultuur, een ontdekkingsreis door alle dingen die mij ooit ook hebben verwonderd. Continue reading
Spoilers en het lot
Waarschuwing: dit stuk bevat een zogenaamde “spoiler” over de identiteit van het personage van acteur Benedict Cumberbatch in de nieuwe STAR TREK film. Ik betoog dat het belachelijk is dat dit een spoiler is, en dat het weinig tot niets van de film “verpest”, maar mensen die de film liever blanco zien kunnen beter later terugkomen.
Soylent Green bestaat uit mensen. Bruce Willis was de hele tijd al dood. “Rosebud” is de naam van de slee.
Het zijn de clichévoorbeelden van “spoilers” – gegevens die, zoals de naam doet vermoeden, een film “verpesten” als je ze van te voren al weet. Maar laten we eens even naar deze voorbeelden kijken. Zijn het echt “verpesters”? SOYLENT GREEN, een film die ik een jaar of twee geleden voor het eerst zag, is misschien minder choquerend als je al weet waar het wondervoedsel uit bestaat, maar is nog steeds boeiend en zelfs ontroerend. Er is inderdaad vrij weinig aan THE SIXTH SENSE als je de clou al weet, dus in dat geval is de benaming terecht – al is het de moeite waard te vermelden dat de regisseur met deze techniek sindsdien een stuk minder succes heeft gehad. En in CITIZEN KANE is de vraag “wat is Rosebud”, die als een soort MacGuffin aanleiding geeft tot de hele film, een stuk belangrijker dan het antwoord, dat voornamelijk symbolische betekenis heeft.
The things we do to ourselves
Last Sunday, I watched a woman practically rub her lips off with steel wool, before cutting off what was left with a pair of scissors.
Up until a few years ago, I almost never watched horror. Because I’m too easily manipulated – sitting next to me during a movie with jump scares is, according to the boyfriend, hugely entertaining. Because I don’t much enjoy being scared – the world is scary enough as it is, after all. Because, admittedly, I felt a bit smug about being the type of person who could simply not bear to watch horny teenagers get ripped to pieces.
Game of Thrones & het traditionele huwelijk
Vanavond begint in de Verenigde Staten het derde seizoen van de fantasyserie Game of Thrones., gebaseerd op de helft van het derde boek van de serie van George R.R. Martin. Vanaf morgen is de nieuwe aflevering ook in Nederland te zien, via HBO of op minder legale wijze.
Waar het overkoepelende thema van het eerste seizoen (en boek) kan worden beschreven als “het gevaar van edelheid” en het tweede seizoen veel te doen had met de verschillende religies van de zeven koninkrijken is er een thema dat keer op keer terugkomt in het derde boek van de serie het huwelijk. Drie belangrijke bruiloften vinden er plaats, waarvan minstens twee er waarschijnlijk in het derde seizoen zullen belanden, en samen laten ze zien dat het zogenaamde “traditionele huwelijk” niet iets is waar we terug naar moeten verlangen.
On being just a little fucked up.
I haven’t written about GIRLS since its pilot, about a year ago. I was reluctant to like the show, then, bristled against it’s assumptions about “my generation”, resenting it for not representing my very specific situation better, and was a little jealous in a way I couldn’t quite articulate. But I kept watching. And somewhere in the course of the second season, I started to truly love it.
Many moments this season made me consider writing. Continue reading
Drie Anna’s
Waarom gaan vrouwen vreemd?
Het is een vraag die in de literatuur al talloze keren is gesteld, o.a. in Anna Karenina. Afgelopen jaar bracht 1 letterlijke verfilming, maar ook twee films die qua plot heel erg lijken op Tolstoy’s roman: THE DEEP BLUE SEA (Davies, 2012) en TAKE THIS WALTZ (Polley, 2012).
Alledrie gaan over een vrouw in een comfortabel maar passieloos huwelijk, die haar man voor haar minnaar verlaat, maar hier uiteindelijk toch ook niet gelukkig van wordt. ANNA KARENINA (Wright, 2012) wijst met een beschuldigende vinger naar de 19e eeuwse maatschappij die Anna verwerpt om haar transgressie, maar de verhalen van de twee latere Anna’s suggereren dat het misschien toch net iets genuanceerder ligt.
Downton Abbey season 3: Masculinity in crisis
Warning: this post contains significant spoilers for seasons 1 & 2 of DOWNTON ABBEY, including the season 2 Christmas special. It also contains mild spoilers for the 3rd season and its Christmas special. Proceed at your own risk.
In season 3 of DOWNTON ABBEY, the Earl of Grantham tells his mother, his wife, and two of his daughters to do something. He is stupefied when one by one, taking their cue from each other, all four say no.
Geweld met een twist
Drie recente films boden ons een vreedzame uitkomst aan, wetend dat we die eigenlijk niet wilden. Drie films plaatsen vraagtekens bij onze honger naar geweld: THE CABIN IN THE WOODS, SEVEN PSYCHOPATHS en DJANGO UNCHAINED. Het zijn films die zich niet kunnen onttrekken aan de steeds escalerende bloedlust, maar die hinten dat er misschien wel iets mis mee is.
Anna Karenina, life and theater
Just after a crucial event in ANNA KARENINA (Joe Wright, 2012), Anna’s stuffy bureaucrat husband Karenin (Jude Law) reflects on the debate about horse racing. It’s dangerous, he says, but it might be worth it for the spectacle. It’s hard not to see in his words a thesis statement for this latest film version of Tolstoy’s adulterous tale. The first half-hour especially has much in common with a horse race, hurtling forward at a break-neck pace, defying inertia and gravity alike, but seemingly always on the verge of a perilous fall. It’s exhilarating but you know it could stumble at any time. Continue reading
Panpopticon 