Panpopticon

Popcultuur vanuit alle hoeken

Zonder voetnoten

Een reactie plaatsen

luke-cage-season-netflixLuke Cage debuteerde vrijdag. Een dag later lag door het enthousiasme van de kijkers Netflix opeens plat. Niet slecht, voor een serie over een zwarte superheld vol verwijzingen die een deel van het publiek waarschijnlijk niet zal snappen – en die de serie zelf ook niet toelicht.

Op basis van de eerste zeven afleveringen schreef ik voor een aankomende nummer van Schokkend Nieuws een recensie. Ik kreeg hem terug van de hoofdredacteur met het verzoek om een aantal verwijzingen die ik had opgemerkt nog iets extra toe te lichten: waarom is het significant dat Cage Invisible Man van Ralph Ellison op zijn nachtkastje had liggen? Wat is de Harlem Renaissance?

Hij had gelijk. Het publiek van Schokkend Nieuws is Nederlands en voor een groot gedeelte wit: een diepe kennis van Afro-Amerikaanse cultuur kan je niet veronderstellen. Als je een informatief stuk schrijft zoals een recensie moet je dat kalibreren voor je publiek: bij een SN-lezer mag je ervan uitgaan dat ze weten wie Jess Franco is, maar Zora Neale Hurston moet je even in context plaatsen.

Niet alle lezers weten hetzelfde. Er zal altijd iemand vinden dat je betuttelend veel uitlegt, terwijl een ander nog steeds veel moet opzoeken. Toch zal de grens ergens gelegd moeten worden. In dit geval: Ellison kreeg een paar toelichtende woorden; the Notorious B.I.G. werd bekend verondersteld.

Door waar de grens getrokken wordt kan je ook zien wie makers zelf als hun publiek genomen hebben. En dat is juist bij Luke Cage zo interessant: er wordt vrijwel niets toegelicht, wat erop wijst dat het gewenste publiek van producent Cheo Hodari Coker zwarte mensen is, en nog specifieker zwarte mensen met een gedegen kennis van de Afro-Amerikaanse geschiedenis. Mensen die weten wie Crispus Attucks was, bijvoorbeeld (dat was er eentje die ik zelf moest opzoeken). Mensen die in de titels van de afleveringen nummers van Gang Starr herkennen.

Toch blijkt uit de zelfs Netflix overrompelende populariteit van de serie dat Luke Cage aanslaat bij een veel breder publiek dan dat. Ook bij mij: het verhaal mag dan een beetje standaard zijn, de aankleding zorgt ervoor dat het toch niet als een herhaling van zetten voelt. Luke Cage toont na Jessica Jones wederom dat diversiteit niet een “policor” hype is, maar kan leiden tot interessantere verhalen. Ik heb nog drie afleveringen te gaan, maar dat zal niet lang meer duren. Dat er veel verwijzingen waren die ik heb moeten Googlen (ik had nog nooit van Gang Starr gehoord) of waar ik door recensies van anderen op geattendeerd moest worden omdat ze geheel aan me voorbij waren gegaan?  Dat deerde geen moment.

Daarom denk ik dat Coker de juiste keuze heeft gemaakt om geen voetnoten op te nemen. Een serie is geen tijdschriftartikel: extra uitleg komt vaak onhandig en te didactisch over. Een serie valt bovendien prima te volgen als je niet alles snapt – vooral als je de kern van je verhaal zo vertrouwd houdt. En wie weet: in de tijd van Google is het zo makkelijk om dingen op te zoeken dat Luke Cage ervoor kan zorgen dat de Afro-Amerikaanse geschiedenis opeens gemeengoed wordt voor een veel groter publiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s