Panpopticon

Popcultuur vanuit alle hoeken

Televisietips

Een reactie plaatsen

tvEen groot deel van mijn weekend is opgegaan aan het schrijven van een monster-essay over genreseries voor de aankomende televisiespecial van Schokkend Nieuws. In plaats van een normale column vandaag daarom een aantal televisietips voor series die níet onder de noemer “genre” passen.

Allereerst een serie die mij aangeraden werd door dezelfde vriendin door wie ik ook aan iZombie verslingerd ben geraakt: Crazy Ex-Girlfriend. Het is een helaas een verschrikkelijke titel die de lading absoluut niet dekt – en waarvan het seksisme in het openingsliedje wordt benoemd. Ja, liedje: Crazy Ex-Girlfriend heeft per aflevering zo’n 3-4 musicalnummers. Samen met de charme van hoofdrolspeelster Rachel Bloom zorgen ze ervoor dat je je niet door de titel moet laten tegenhouden.

Ten tweede een serie die net op Netflix is gezet. Ik heb nog maar twee afleveringen van Master of None van komiek Aziz Ansari gezien maar ik weet nu al dat ik de rest zorgvuldig ga opsparen. Er zijn in die eerste afleveringen wat zwaktes – de ouders van Ansari worden gespeeld door zijn echte ouders en hoewel zijn vader een komisch talent blijkt is zijn moeder nogal houterig, en in beide afleveringen wordt de thematiek wat zwaar aangezet – maar het perspectief van Ansari is zowel fris als herkenbaar.

Grappig op een veel duisterder manier is Fargo, de serie die heel losjes gebaseerd is op de film van de gebroeders Coen. Seizoen één, met Billy Bob Thornton als sinistere huurmoordenaar, Martin Freeman als man die door zijn egoïsme en lafheid zichzelf steeds meer in de problemen brengt, en Allison Tolman als slimme jonge politie-agente, was al goed. Seizoen twee, dat zich eind jaren zeventig afspeelt, is nog beter. Het seizoen draait deels om de ouders van het personage van Tolman (Patrick Wilson en Cristin Milioti), deels om een echtpaar (Jesse Plemons en een fantastische Kirsten Dunst) dat een slechte beslissing maakt en daarin koppig blijft volharden , en deels om een misdaadfamilie onder leiding van moeder Floyd (Jean Smart). Het heeft qua verhaal niets met de film van de Coens te maken, maar het weet de toon van dat droogkomische misdaaddrama perfect te treffen.

Ik kijk vrijwel nooit naar reality-televisie. Toch was ik gefascineerd door het eerste seizoen van UnREAL, waarin de machinaties achter het maken van een reality-serie die lijkt op The Bachelor centraal staan. Hoofdpersoon Rachel haat haar baan als producer, maar door haar talent voor manipulatie is ze er wel echt goed in. Het drama achter de schermen is af en toe wat over the top maar zorgt er wel voor dat je steeds tóch nog maar een aflevering extra opzet.

Één reality-serie kijk ik wel, sinds kort: The Great British Bake-Off. In tegenstelling tot de andere hierin genoemde series is GBBO al een tijdje bezig: seizoen zes liep laatst af. In tegenstelling tot de serie waarvan Rachel producent is in UnREAL is er haast geen interpersoonlijk conflict. Iedereen wil gewoon goed bakken, en ook winnen omdát ze het beste bakken – als een medebakker een handje nodig heeft helpen ze elkaar zelfs. Het is het laatste dat je van reality verwacht: een door en door lieve serie, die spanning ontleent aan het wel of niet rijzen van een soufflé in plaats van opgeblazen ruzies.

Het stuk voor Schokkend Nieuws eindig ik optimistisch: er gebeurt zoveel leuks op televisie tegenwoordig. De vijf series hierboven zijn nog maar een kleine greep uit het rijke aanbod. Het enige dat ik nog zou willen? Meer uren in een dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s