Panpopticon

Popcultuur vanuit alle hoeken

Vrouwendiscussies

Een reactie plaatsen

rosamundgonegirl_640pxNaar aanleiding van de verfilming van Gone Girl door David Fincher barstte het internet los. Is de film walgelijk misogyn? Juist heel feministisch, of zelfs de meest feministische film in jaren? Zowel misogyn als misandrist? Een verraad van het boek – of toch niet? Een rom-com parodie?

(Waarschuwing: de meeste links bevatten spoilers. Deze column beperkt zich tot vage hints, maar mensen die de film geheel onbezoedeld willen zien raad ik aan dit nog niet te lezen.)

Zelf heb ik de film niet gezien. Wel heb ik ergens vorig jaar in een weekend het boek in één adem uitgelezen – ik kan me nog herinneren dat ik, op bezoek bij mijn schoonouders, tot 2 uur ben opgebleven. Bij veel van de nu veelbesproken punten voelde ik mij ook al enigszins ongemakkelijk. Zo is er een vrouwelijk personage dat op calculerende wijze meerdere mannen valselijk van verkrachting beschuldigd, en ik ben het op zich met Joan Smith eens dat het niet bepaald een goed idee is om mensen die geloven in de mythe dat vrouwen dit regelmatig doen van ammunitie te voorzien.

Ook tussen de argumenten van Todd vanderWerff zijn valide punten te vinden. Vooral zijn analyse van hoe Fincher via de compositie van shots de subjectiviteit van de film manipuleert, waardoor Amy de kans krijgt om controle te krijgen over haar eigen verhaal, is interessant, en maakt me erg benieuwd naar de keuzes die David Fincher bij het verfilmen heeft gemaakt. Ik weet alleen niet of dit voldoende is om de film feministisch te noemen.

Veel van de stukken maken ook niet heel erg onderscheid tussen de vraag of Amy feministisch is, en of de film dit is. Amy lijkt mij iemand die een kijk op de wereld heeft met een enigszins feministische inslag (de “cool girl” speech vooral is een knap staaltje cultuurkritiek), maar die uiteindelijk vooral kiest voor wat haar het beste uitkomt. De film kan ik mij niet over uitlaten, maar het boek verraad vooral dat Gillian Flynn het vertellen van een spannend verhaal belangrijker vindt dan enige ideologie, en onderbuikgevoelens over relaties tussen de geslachten daarbij als handig gereedschap ziet.

Daar is absoluut niets mis mee. Feministes wordt de laatste tijd vaak van een drang naar censuur verweten (zie: Anita Sarkeesian). Maar – voor het gemak maar even voor mezelf sprekend – ik ben geen voorstander van alleen “perfecte” cultuur, die de ideologische lijn braaf volgt. Wat ik vooral wil, waar ik naar honger, zijn vrouwelijke personages die meer zijn dan alleen een cliché. Vrouwelijke personages waarvan je wil weten wat er zich in hun hoofden afspeelt. Vrouwelijke personages die wellicht geen voorbeeldige feministes zijn – volgens mij bovendien een mytisch wezen – maar die discussie oproepen, of het nou over gender is of over iets heel anders. En in dat opzicht is Amy (en Gone Girl) duidelijk bijzonder geslaagd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s